Gdy moją wiara jest niewiara

-


 


Takie naszło mnie przemyślenie odnośnie wiary, w związku z czym postanowiłem je złapać w locie aby szybciutko przelać na klawiaturę.

Nie umiem zrozumieć faktu przekonywania ludzi niewierzących do wiary. I nie wiem od kiedy to niezrozumienie we mnie drzemie. Czy oto pojawiło się niedawno, czy siedziało we mnie już od długiego czasu jednak nie zostało do tej pory wydobyte na światło świadomości. Być może polega to na dojrzewaniu i wielu przemyśleniach.

Etymologia słowa wiara kieruje nas ku innemu słowu - ufność. I to właśnie dlatego, że te dwa słowa mają podobne znaczenie nie umiem zrozumieć przekonywania do wiary. Przecież nie jest czymś zwyczajnym przekonywanie innych ludzi do zaufania. Zaufanie można budować, ale nie jestem w stanie pojąć jak jedna osoba może przekonywać drugą osobę że powinna ufać. Zaufanie oraz wiara to wszakże odczucia. Odczucia z kolei to bardzo osobista percepcja wewnętrzna. 

Dziwna również jest ta cała religia, która zostaje nam zaaplikowana w momencie, kiedy nie jesteśmy w stanie świadomie podejmować decyzji i z której tak naprawdę nigdy nie jesteśmy się w stanie wypisać. Podjąłe niedawno taką próbę. Ksiądz, z którym rozmawiałem przez telefon był bardzo miły do momentu w którym nie wytłumaczyłem mu w jakiej sprawie dzwonię. Później już nie był miły, pomimo mojego kulturalnego do niego podejścia. Apostazja w polskim kościele katolickim jest tak skonstruowana, aby ją jak najbardziej utrudnić. Ciekawym na marginesie jest fakt, że mogę oficjalnie i publicznie rzucić jak największe obelgi w kierunku kościoła katolickiego a i tak będę katolikiem (być może z ekskomuniką ale jednak) bo chrzest jest nieodwracalny. Zresztą działania kk to temat na osobną książkę. Polecam zresztą rewelacyjną książkę na temat działań kościoła pod tytułem "Kryminalna historia Watykanu" .

Wracając do tematu. Mam głebokie zaufanie w to że nie istnieje żaden bóg. Dlatego moją wiarą jest niewiara. Polega ona na przemyśleniach, obserwacjach i odczciach, że żaden bóg nie zdecydowałby się na budowę świata, wktórym jest tak wiele niedoskonałości oraz cierpienia. Żaden bóg nie obserwowałby bezczynnie ludobójstw dokonywanych w historii ludzkości. Kiedyś, gdy byłem jeszcze młodym człowiekiem w swej naiwności szukając odpowiedzi po romowie z księdzem zazwyczaj dowiadywałem się o mitycznym "boskim planie", którego nie zrozumiem. Dorosłość pomogła mi zrozumieć, że można tą płachtą przykryć każdą nikczemność oraz niegodziwość. 

Lubię wracać do słów Epikura, którymi zakończę dzisiejszy wpis:

"Czy Bóg chce zapobiec złu, lecz nie może? 

Zatem nie jest wszechmocny. 

Czy może, lecz nie chce? 

Zatem nie jest miłosierny. 

Czy może i chce? 

Skąd zatem zło? 

Czy nie może i nie chce? 

Dlaczego więc nazywać go Bogiem?"




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Muzyczne Inspiracje cz.14 - TIAMAT "WILDHONEY"

-
Obraz
  Lata 90 w muzyce metalowej były ciekawe. To co narodziło się w latach 70-tych i dojrzewało w 80-tych wybuchło z całą swoją siła w latch 90-tych właśnie. Jest to zdanie moje własne, z którym każdy czytający te słowa ma prawo się nie zgadzać. Jako, że moje muzyczne dojrzewanie przypadło na końcówkę lat 90 niestety nie "załapałem się" na te epokowe momenty muzyczne. Przynajmniej nie na te wszystkie. Gdzieś pod koniec lat 80 w skandynawii zapanowało totalne szaleństwo na muzykę spod znaku rogatego. Kapele powstawały szybciej niż grzyby po deszczu. Na fali tego szaleństwo powstał zespół Treblinka, który początkowo swoją twórczością zachaczał o rejony black i death metalu. Zespół zmienił nazwę na Tiamat. W 1992 roku wydaje album pod tytułem Clouds, który zwiastuje zmiany. Zespół zaczyna swoją wędrówkę w kierunku poszukiwania własnej ścieżki. Już tutaj pojawiają się akystyczne wstawki (vide wstęp do "In a Dream"), klawiszowe pejzaże ("A Caresss of Stars") czy t...
Czytaj więcej

Metal

-
Obraz
W 1996 roku działo się wiele. Zarówno w Polsce jak i na świecie.  Działo się również w moim dotychczas młodym jeszcze istnieniu. W 1996 roku pojawił się Seba. Działo się to w sanatorium uzdrowiskowym  nr 3 w Ciechocinku.  Seba, który młodemu niewinnemu umysłowi zafundował porażająca jak dla mnie wtedy mieszankę muzyczną. Mój młody umysł znalazł się w matni bez wyjścia. Pojawił się bowiem dźwięk gitary używanej w sposób w jaki dotychczas nie było mi dane poznać. A być może i było, lecz nie był to jeszcze ten czas. Rok 1996 był tym czasem. Seba ze swoim odtwarzaczem kaset stał się muzycznym mentorem do którego pokoju wchodziłem niczym do świątyni. Tam na malutkiej drewnianej półce nad łóżkiem znajdował się zestaw kaset z muzyką, która sprawiła, że moja świadomość muzyczna nigdy nie była już taka sama. Mój natenczas muzyczny guru otworzył przede mną bramy do świata, z którego już nigdy nie wyszedłem. Mało tego, zanurzyłem się w nim i dałem pochłonąć bezpowrotnie.A na imię by...
Czytaj więcej

Świat, który uległ zrolkowaniu

-
 Od pewnego czasu drzemała mi gdzieś w umyśle taka pewna myśl, której nie mogłem do końca nazwać, ale dziś się postaram przelać ją na blogowisku. Świat, w którym dorastałem przestał istnieć. Czasem zastanawiam się czy wysuwanie takiej tezy jest objawą kryzysu wieku średniego, czy być może jest efektem obserwacji i wnioskiem wysuniętym na podstawie analizy tej obserwacji. Na potrzeby tego wpisu skłonię się jednak ku temu drugiemu. Pamiętam, jak zapewne wielu z was drodzy czytelnicy, czas kiedy potrzeba odnalezienia informacji skutkowała wizytą w bibiotece a napisanie wyprawki lub wypracowania okupione było kikugodzinnym pochylaniem się nad tomiszczami encyklopedii lub innych materiałów źródłowych. Materiały te trzeba było przeczytać, zrozumieć, wyciągnąć wnioski a później w zrozumiały sposób przelać je na papier.  Pamiętam również czasy, w których budowanie relacji wymagało fizycznej interakcji z drugą osobą. Nierzadko towarzyszyły takiej interakcji emocje, które nie były pozyt...
Czytaj więcej